ياد ژاله و مقاله‌ي بهنود و نقد فلاحتي و بزرگداشت مقاطعه‌کاري!

به لندن که رسيدم، ژاله ديگر نبود. گفتند که در مراسم يادبودش، شعري که برايش سروده بودي خوانده شد.
امروز که مقاله‌ي بهنود را درباره‌ي ژاله ميخواندم، حرصم گرفت که چرا اينقدر سربسته نوشته، يا شايد من خنگ شده‌ام و او کارش درست است.
به ژاله فکر ميکنم و اينکه زير بار «بزرگداشت» نرفت. لابد تجربه‌ي خانم لعبت والا راهنمايش بود!

در این خزان‌زدگی‌ها
بهار کرده جوانم؛
چه شور و شوق شگفتی
شکفته در دل و جانم
ز بانگ چهچه مرغان و رقص سبز درختان،
ز عطر درهم گل‌ها چه مست میشود انسان!
خوشا چو آهوی وحشی زدن به کوه و بیابان،
و یا به شور جوانی
پی امید دویدن
به اوج قله رسیدن. ................... ژاله در 84سالگی - لندن

شرح مراسم يادبودش را در «روزآنلاين» که خواندم، ديدم جاي من خالي نبوده! ولي اگر آنجا بودم چند کلام هم در باره‌ي هوشياري ژاله ميگفتم که حاضر نشد «بزرگداشت مقاطعه‌کاري» برايش بگيرند!

يک آقائي در لندن «بزرگداشت»، مقاطعه ميکند. اولينش براي لعبت والا بود که انگار حسابي صاحبکار و سرمايه‌گذار را تيغ زده بود و مزه کرده بود که به سراغ ژاله و پرويز صياد و ايرج پزشکزاد رفت ......! اگر ژاله رفته، صياد زنده است که ميگويد «انگار خيلي برايش نان داشت که اينقدر اصرار ميکرد.» و ايرج پزشکزاد، استاد بزرگ ما عمرش دراز باد که ميگفت «اين آقا آمده بود کنار من زانو زده بود ميگفت اجازه بدهيد برايتان بزرگداشت بگيريم!».

يک روز درد دل‌هاي لعبت والا را از بزرگداشتي که برايش گرفتند و برايم تعريف کرده مينويسم. لابد ژاله هم شنيده بود. بزرگي او همينکه هرگز وا نداد. نه به زندگي وا داد، نه به سفيدي مو وا داد، (به زيبائي، رنگشان ميکرد) نه به پيري وا داد (لباس هاي سرخ و شاد ميپوشيد) و نه به دلال بزرگداشت!

شنيدم که خانم فروتن از دوستان نزديک ژاله، در خاطراتي که از ژاله در اين مجلس ميگفته، با ياد و سپاس از من، نقل کرده که ژاله در بستر بيماري با شعرهاي اين بابا (يعني من)، شاد ميشده و از من مرتب کارهاي تازه‌ي فلاني را ميخواسته که برايش ميبرده‌ام. (اين هم بزرگداشت خودم!)
-----------------------------
ضمناً نقدي خواندم از دوست شاعر و نويسنده‌ام مهدي فلاحتي که به ضعف‌ها و کم و کسري‌هاي شعر ژاله نگاه کرده بود که بهنود هم غافل نبود، اما فلاحتي که سررشته‌ي اين رشته را در دست دارد، آنقدر شعر ژاله برايش اهميت داشته که به نقد و بررسي کارشناسانه‌اش پرداخته - البته مختصر - و نترسيده! و ژاله‌ي را قرباني «نقد نشدن» دانسته است. چه مغتنم فرصتي است براي پژوهندگان مقوله‌ي شعر و نقد شعر، خواندن اين مقاله‌ي شتابزده.
-------------------------
راستي خوب شد يادم افتاد. شعر الزايمر را اول بار در مجلس يادبود مرحوم بديع؛ شوهر خانم ژاله خواندم که تصادفاً هم با الزايمر از دنيا رفت. ژاله بابت اين سروده به من «صله» داد. يک گلدان فلزي کوچولو. شعر در همين سايت هست. ايناهاش.

  نظرات رسيده (7)      

نظر شما؟     صفحه نخست     مناسب چاپ     بالاي صفحه