نمايش «بازجوي عزيز» و هنرنمائي من .....

دعوت کرده بودند از شهرهاي واشينگتن و مونترال که در مراسم سالگرد اعدامي‌هاي شهريور 67 باشم. ديدم به آمريکا که فعلاً ممنوع‌

دعوت کرده بودند از شهرهاي واشينگتن و مونترال که در مراسم سالگرد اعدامي‌هاي شهريور 67 باشم. ديدم به آمريکا که فعلاً ممنوع‌الورودم. (کوتاهي از خودم بود. شرحش را پيشتر داده‌ام) حال سفر هم ندارم. (بعد از بازگشت از استراليا و نيوزيلند، آدم تا مدتي سروته است.) پس گفتم يک پيام ويدئوئي ضبط ميکنم و ميفرستم.

قرار بود با حسين افصحي برويم. (دوست تئآتري ِ من، مقيم هامبورگ و تورنتو!). حسين آمد به لندن که ويدئو را بگيريم. آقا گفتيم اصلاً چرا يک نمايش يا فيلم کوتاه نسازيم؟ دو روزه ساختيمش! بيست دقيقه شد. دوستي حرفه‌اي زحمت فيلمبرداري را کشيد، آدمي حرفه‌اي تدوينش کرد. (مونتاژ). حسين برداشت برد. در مراسم مونترال و تورنتو نشانش داد و خبر داد که با استقبال و تشويق روبرو شد. (خب چکار کنند جماعتي که در سالن گرد آمده‌اند. بدترين فيلم هم که باشد، به حکم ادب و آداب کفي ميزنند خب.) اما البته نمايش بدي هم نبود. من نقش زنداني داشتم و حسين نقش «بازجوي عزيز» (اسم فيلم هم همين بود) و اين زنداني همه‌ي آن محيط وحشت و استنطاق و شکنجه و تهديد را به مسخره ميگرفت و به حکم اعدامش هم قش قش ميخنديد!

حالا اينجا به دوستان حرفه اي که نشانش دادم يکي گفت چرا دکوپاژش درست نيست؟ من پرسيدم دکوپاژ چيه؟ يکي گفت چرا نورپردازي کامل نيست؟ من گفتم چراغ که روشن بود! يکي گفت اين ميتوانست يک فيلم کوتاه فستيوالي باشد اگر درست عمل شده بود. گفتم حرف دهنت را بفهم. من کيارستمي نيستم.

حرف نگفته‌ي هرکدام از همه‌شان که در لحن‌شان سرک ميکشيد اين بود که «اگر من بودم، درست عمل کرده بودم و بهتر ساخته بودم!». يکي گفت دوستان! مهم اين است که با حداقل امکانات يک کاري انجام شده. (آن يکي هم خودم بودم!) گفتم سي سال است لنگ اين حرفهائيم و امکانات نداريم. حالا ما با بي‌امکاناتي يک چيزي درست کرديم. همه‌شان گفتند راست ميگي. فيلم بدي هم نشده!
به نظر من که خيلي هم خوب شده. اگر امکانات ميداشتيم، من لاي دست و پاي امکانات گم شده بودم، نه ميتوانستم بنويسم نه به اين خوبي بازي کنم! هنر من و حسين افصحي که کارگرداني کرد، در بي امکاناتي‌مان بود.

اميدوارم به زودي بذاريمش روي اينترنت. دوستاني که در آمريکا و کانادا آن را ديده باشند اگر حرفي، نقدي، تفسيري بفرستند، به روي چشم. اما بامزه شده و پيامي که ميخواستيم رسانده‌ايم.
آنچه که هست، ياد جانباختگان راه ميهن است و دست‌هاي خونالود آخوندهاي جنايتکار و همدستان‌ دون‌پايه‌شان و حاميان بلند مرتبه‌شان (انگليس و آمريکا و شوروي ..... ) در قتل‌عام جوانان پرشور ايران.
ننگ ابدي بر همه‌شان. از اين فيلم‌ها زياد ساخته خواهد شد.

نظر های شما (7)     

نظر بدهيد     بازگشت به صفحه نخست     مناسب چاپ     بالاي صفحه