این مطلب برام مطلقا جالب نبود به همین دلیل این شعر را که خودم تنهایی برای اصغر آقای عزیزم گفتم و اصلا هیچ ربطی هم ندارد میگذارم اینجا به جهت انتقام>

اصغر آقای من آنگه که در آید به سماع
چه محل جامه ی جان را که قبا نتوان کرد

درود بر شما.من امير از ايران هستم.ببخشيد كه دفعه قبل عصباني شدم.روزي چند نفر از كشور هاي مختلف قرار مي گذارند كه به پيش خدا بروند و از خداوند سوالهاي خود را بپرسند.اول يه آمريكايي ميره و از خدا ميپرسه خدا يا ما كي به نهايت قدرت ميرسيم و قدرت مند جهان ميشويم؟خداوند جواب ميده شما آمريكاييها به آن رتبه خواهيد رسيد ولي عمر تو كفاف ديدن آن روز را نخواهد كرد (يعني مثلا بعد از مردن تو در نسل بعدي به ان مقام خواهيد رسيد)نوبت به ژاپنيه ميرسه ميره و از خدا ميپرسه ما ژاپني ها كي به نهايت تكنولوژي و علم خواهيم رسيد؟خدا ميگه:شما خواهيد رسيد ولي تو آن روز را نخواهي ديد.نوبت به ايرانيه ميرسه ايرانيه از خدا ميپرسه ما ايراني ها كي آدم ميشيم؟خدا كمي فكر ميكنه و ميگه شما ايراني ها آدم ميشيد ولي من(خدا)آن روز را نخواهم ديد.

خیلی شرمنده ام. ولی یه کمی شیر تو شیر شد. ما بالاخره تکلیفمون چیه؟ یک نفر برای من خارج از مرکز بگه: زنده باد یا مرده باد این مرحوم اللهياري ؟