به به چه پنیری!

«مستزادِ موش‌ها و آدم‌ها»
----------------------------------------
به به چه پنیری

میخواند میان تله ای موش اسیری – به به چه پنیری
نالید دریغا که فتادم به چه گیری – به به چه پنیری

ای موش بمیرم که از آن چیز نخوردی – توی تله مردی
آمرزدت ای کاش خداوند قدیری – به به چه پنیری

گر موشی و گر بوشی و آگه نه ای از کار – پس بگذر و بگذار
این آز برای چه؟ خصوصاً تو که سیری – به به چه پنیری

ما هم سخن از خوبی صاحب تله گفتیم – روزی بله گفتیم
رفتیم جوان در تله ی آدم پیری – به به چه پنیری

قومی ز ره آمد، مغول از او شده برحق – چنگک سر بیرق
بر پرچمشان هیچ نه خورشید و نه شیری – به به چه پنیری

بنشسته سر هر سِمتی شیخ حریصی – در حکم رئیسی
هر لات وکیلی شده، هر ارقه وزیری – به به چه پنیری

آدم که درین دام بیفتد به فلاکت – کافیست ملاکت
دیگر چه توقع کنی از موش حقیری – به به چه پنیری

خواهی که پنیری بکنی کوفت به شادی – حسرت زده هادی!
بپّا که نباشی لب چاهی، دم تیری – به به چه پنیری
---------------------------------------------
(مستزاد به اين نوع قالب شعري گويند)

  نظرات رسيده (3)      

نظر شما؟     صفحه نخست     مناسب چاپ     بالاي صفحه